Çoçukluğumun kuş oruçları..

Öylesine samimi, öylesine af kokan oruçlarım.sevginin bağrında sabırla süslenen oruçlarım. Annemin ve babamın benim oruçlarımla affolunacağına inanarak sabra sarılışım. Babamın koltuğunun altında, gazete kağıdına sarılmış bir ekmekle gelişini beklemek de sabrın diğer yarısı tabiî ki. İftarda atacak topu duymak için pencerenin önünde beklemek kadar heyecan verici; çünkü babam gelince ona nasıl akşama kadar sabrettiğimizi anlatmak, onun takdirini almak bizim için çok önemliydi. Çoçukluk işte….

Gün boyu şu soru kaç kez tekrarlanmıştır;

-          Abla, orucum bozuldu mu? Hani babam kötü konuşursan sevabı gider demişti. Anneni üzersen sevabı gider demişti. Acaba gitti mi ki ? o kadar da sabrettim…

İftara  yarım saat kala…

Annemde bir telaş, bizde ise sabretmiş olmanın gururu, keyfi biraz da tatlı bir yorgunluk…

Sofra kurulur; her birimizin en sevdiği yemekleri yapmıştır annem. Akşama kadar hepimiz aklımıza geleni, canımıza istetmişizdir ballandıra ballandıra anlatmaktan. Onları duyup da hazırlamamak mümkün mü? Bir de sofraya oturma sevdamız…yani babamın yanına oturma sevdamız…nasıl bir sevda hâlâ anlayamıyorum ama çocukluk işte…

Herkesin önünde su bardakları ve gün boyu yemek için hayalini kurduğu şekerler.

-          Top atılıyor!

-          Ezan da okunuyor!

Ah ne unutulmaz o an…hala o iftarlarımın tadı damağımda..

Kuş orucuydu bizimkisi; kuş kadar midemiz vardı gün boyu sürekli acıkan. Ama samimiyetimiz, affolunma, sevilme inancımız arş kadardı, arz kadardı…

Belki de en güzel tarafı annemin ve babamın oruçlarımızın sevabını bizimle birlikte alacağına inanmaktı. Çünkü sevmek, Allah’ım,  annem ve babamdı.

Nokta!

Kalıcı Bağlantı Yorum (5) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!

5 yorum yazılmıştır

Yazan:suspusunnotlari | Tarih: 2008-09-09 00:34:13
Konu: tşkler güzel anlara götürdünüz...

yazınızı açıp şöyle bir baktığımda yorumlarda şifacık kısmını görünce şaşırdım sonra lat taraflara inince sebebini anladım tebessüm ettim kardeşinize selam:)

yazınızla eskilere gittim... balkonda top atılışını beklememiz, çok acıktıgımız için babamın bize vakit geçirtmek için sırtına taşıması, baktı vakit daha çoksa dışarı çıkıp arabayla dolaştırması yada mutfağa sokarak küçük ellerimizle bizden salata yemek istediğini söyleyip beraber salata yapışlarımız...ahh ki ne ahh
çok şükür ya rab çokkk

Bağlantı »

Yazan:eslemnokta | Tarih: 2008-09-08 13:02:12
Konu: şifacık'a...

gülüm benim, bitanem,
ne kadar hüzün doluyor yüreğim bunları düşündükçe...
o iftar heyecanımızı, cocukluk masumiyetiyle oruca tutunuşumuzu çok özlüyorum.
bir de sahura kalkmadığımızda annemin babama güzel yemekler yaptığını düşünmemiz yok mu? hakikaten çocukluk bu olsa gerek :) hayal ötesinde yaşamak!
artık ikiniz de babamın yanına oturabilirsiniz ablam ve ben yokum ne de olsa...
ankara'dan tatile geldiğimizde, sofraya altı kişilik kaşık- çatal koymak bile heyecan vericiydi:)
iyi ki varsınız ve benim kardeşimsiniz:)
kuş oruçalrımızın sevapları hepimize yetmiştir eminim...
nokta!
şifacık'ın ablası...

Bağlantı »

Yazan:şifa özcan | Tarih: 2008-09-08 12:44:24
Konu: ah kuş orucucumuz!

bu yazının her satırındaki ve satır aralarındaki heyecanı yaşamak öyle müthiş bir duygu ki... o masum oruçlarımızdan aldığımız tadı şimdilerde unuttuk nedense.umudum, yeniden bir başlangıç yapıp dönebilmek o masumluğumuza, çocukluğumuza... bu arada, maalesef artık evimizde sofra kavgası yapabileceğim, oruca sabrımı paylaşabileceğim, babamın elinden ekmeği almak için yola beraber koşabileceğim ablalarım bile kalmadı :(
......


Düzenleyen eslemnokta gün: September 8, 2008 saat: 13:01

Bağlantı »

Yazan:s.maltaş | Tarih: 2008-09-05 14:53:50
Konu: oruç

En güzeli de, boynumu pencereden uzatıp akşamın loş karanlığında iftar topunun atılmasını beklemekti.

Bağlantı »

Yazan:elfckmk | Tarih: 2008-09-05 14:24:12
Konu: ...

dostum çocukluğunda da temizmiş yüreğin.inşallah büyüdükçe yine onların amel defterine bişeyler yazdırabiliyoruzdur.

Bağlantı »