dalımdan düştüm...

takıldım bir rüzgarın eteğine, tanımadığım sokaklarda dolanırım. dilimdeki kelimenin harfleri yüreğimden beslenir; vefâ…korkmuyorum sokağın sessizliğinden; benim korkum sessizlikteki yardımın fısıltısını duyamamaktan, korkum yakınımda olanı hissedememekten; o’nu uzaklarda aramaktan.

dalımdan düştüm…

dalından düşen her yaprak gibi vefayı sayıklaya sayıklaya. hani hazanda düşen her yaprağın toprağa karışıp gidişi vardır ya; vefayı yaşayışıdır aslında bunun adı.  toprağa karışmak diyorum, karışmak düştüğü dalı besleyene; düştüğü dala can vesilesi olmak, verim kaynağı olmak. düştüğü dala bir dönüştür aslında bunun adı, bırakmak değil; devr-i âlemi yaşamak,  vâfî’nin emriyle.

dalımdan düştüm …

dalından düşenlerin hazanı bitti. karıştılar toprağa, rahmetin dokunuşuyla. artık vuslat vakti onlara; çünkü cemre  düştü toprağa, rahmet düştü, aşk düştü. vedâ anı değildir her düşüşün adı, perdeler ardındaki vefâdır . kavuşmadır gidişlerin ahiri; buluşmadır.

dalımdan düştüm; kendi yüreğimden. anlık vedâlarla hüznü dokur şimdilerde yüreğim. oysa göçüm yine içimedir; yok başka bir sokağım, kentim.

yüreğim, vefâ anım yakındır; beni bırakma…

nokta!

nisan 08

Kalıcı Bağlantı Yorum (1) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!

1 yorum yazılmıştır

Yazan:vureyka | Tarih: 2008-04-25 12:33:00
Konu: ...

dinle beni yüreğim; ayrılık olmazsa olmaz kavuşmak...

Cumanız hayr olsun...

selam ve dua ile...

Bağlantı »