düşmekten korkmamalı , bilakis öylece düşüp kalmaktan , düşüp kalkamamaktan korkmalı. kalkmamak yürüyüşün sona ermesi demek ;  yolcunun menzile ermesi değil , aksine hayallerin sona ermesi demek;kalkmamak, kalkamamak, yürümemek ,yürüyüşü terk etmek demek.oysa biz yürümekten , düşe kalka da olsa yürümekten söz ediyoruz.

bizi yola düşüren aşk, bizi yoldan  düşüren ise akıl olduğundan, aklın çelmelerine takılmaktan pek öyle çekinmemeli , asıl aşkın yardım elini uzatmamasından korkmalı. düşe kalka yürümeye devam etmeli ,aklın çelmelerine takılıp düştüğümüzde de aşkın kuvvetiyle kalkmalı, kalkmayı denemeli. çünkü çelmelemekten geri kalmasa da akıl intibah eder. aklın alem-i hakikate yürüyüşü düşe kalka olmak zorundadır ; zira düşe kalka yürümek onun kaderidir.

korkulmaz mı hiç yalnızlıktan?

ben ki hep korkular devşirdim yalnızlıktan!

dücane  cündioglu / düsünce düslenir